Hello and welcome! :)
I’m quite surprised to realise that the last post in this series was published back in May last year. A lot has changed since then, and I certainly have plenty of thoughts to share. Today’s topics will include:
- my experience of using my phone over the past year
- a chat about screen time for young children
- ideas for introducing limits in the daily lives of others
Let’s start with my experience
A year ago, I managed to finish my bachelor’s degree and start my master’s, and I’ve also developed a lot professionally. It seems like it was a very good year, but throughout it I was plagued by personal doubts, and particularly one difficult moment that I couldn’t cope with. And what was I doing at that moment? Scrolling through Instagram... As I’ve probably mentioned many times in posts from this series, the desire to give oneself a big dose of dopamine is fuelled by a reluctance to feel internal pain, stress, tension and the like. Especially when the algorithm fed me more and more videos related to how I was feeling and what problem I had, because that’s exactly how it works – to keep you on the app for as long as possible. Setting limits on apps didn’t work for me. I often simply decided to uninstall them, and I’d reinstall them when there was a specific reason to do so (not the urge to scroll). I’ve also recently learnt that the brains of people with an addiction work in such a way that, once the stimulus is removed, the urge to scroll fades over time and the brain doesn’t crave it anymore; however, a single stimulus is enough for the brain to demand the same amount as before. For me, this means that once I’ve installed an app, I won’t just scroll through it for 5 minutes, but for 2 hours, and until I learn to limit this, I don’t intend to download social media apps permanently.
A problem?
What if you’re an online creator? To be honest, I’ve been thinking about this myself recently. For me, creating online is a brilliant way to express myself and my creativity, and I have loads of ideas that I don’t get round to realising, precisely because of the procrastination linked to using social media. The thing is, I’d love to be able to publish my ideas, but this involves spending more time in front of the screen because it never ends with the post itself – there are comments, the urge to check the number of views, and then scrolling through other content straight away. How can we find a balance online? I hope to answer that question in my upcoming posts.
Screen time among the youngest children
I recently took part in an excellent training course on supporting young people, and what worries me most is:
- the very short attention span children have
- reading offensive content online, which affects their behaviour in the real world
- a lack of developing any interests (“Instagram makes me happy” – I heard that in Year 4...)
- ‘disconnection’, a reluctance to interact with peers in real life (they’d rather text each other than talk face to face)
I’m thinking hard about some sort of classes/workshops/whatever that will help children and young people find balance in the online world, protect them from ‘brain fog’ and get to know themselves better... Perhaps you have some ideas? I’ve been thinking about informal education sessions or film workshops related to this topic, but I’d be happy to consider other suggestions too. :)
I’d definitely like to make others aware that:
- it’s great to have your own hobbies
- spending 6 hours a day in front of a screen isn’t the norm
- real-world relationships are worth a lot
- there are plenty of ways to cut down on phone use
- and much more...
What are your thoughts after reading this post? Share them in the comments.
Stay tuned!
Witam i zapraszam! :)
Dzisiaj mam nadzieję, że Jestem dosyć zdziwiona, że ostatni wpis z tej serii był zamieszczony w maju zeszłego roku. Dużo się przez ten czas pozmieniało i zdecydowanie mam sporo przemyśleń. Dzisiejsze tematy będą zawierały:
- moje doświadczenie z korzystaniem z telefonu na przestrzeni ostatniego roku
- pogadankę dot. czasu przed ekranem u najmłodszych
- pomysły na wprowadzenie limitów w życiu codziennym u innych
Zacznijmy od mojego doświadczenia
Rok temu udało mi się skończyć studia licencjackie i zacząć magisterskie, a także bardzo się rozwinąć jeśli chodzi o pracę. Wydaje się, że rok był bardzo dobry, jednak w jego trakcie towarzyszyły mi osobiste rozterki, a szczególnie jeden trudny moment, z którym nie potrafiłam sobie poradzić. I co robiłam w tym momencie? Scrollowałam Instagrama... Tak jak już pewnie nieraz wspominałam we wpisach z tej serii, chęć dostarczenia sobie dużej dawki dopaminy jest nakręcana przez niechęć odczuwania wewnętrznego bólu/stresu/napięcia i tym podobne. Szczególnie, gdy algorytm podawał mi coraz więcej filmów związanych z tym, jak się czułam i jaki miałam problem, bo właśnie tak to działa, żeby zatrzymać cię na aplikacji jak najdłużej. Nakładanie limitów na aplikacje nie zadziałało u mnie. Często decydowałam się po prostu je odinstalować, a instalowałam je ponownie, kiedy pojawił się ku temu konkretny powód (nie chęć scrollowania). Ostatnio dowiedziałam się też, że mózg osób uzależnionych działa w ten sposób, że po odstawieniu bodźca chęć scrollowania mija po czasie i mózg się o to nie upomina, jednak wystarczy jeden bodziec, a mózg będzie domagał się takiej ilości jak przedtem. Dla mnie to znaczy tyle, że po zainstalowaniu aplikacji nie będę scrollować jej przez 5 minut, tylko 2 godziny i dopóki nie nauczę się tego ograniczać, nie zamierzam pobierać social mediów na stałe.
Problem?
Co w sytuacji, kiedy jesteś twórcą internetowym? Szczerze mówiąc, sama się nad tym ostatnio zastanawiałam. Tworzenie w internecie jest dla mnie super sposobem na wyrażanie siebie i swojej kreatywności, a mam mnóstwo pomysłów, których nie realizuję, właśnie przez prokrastynację związaną z korzystaniem z social mediów. Wygląda to tak, że chciałabym móc publikować swoje pomysły, ale wiąże się to ze zwiększonym czasem przed ekranem przez to, że nigdy na samej publikacji się nie kończy - dochodzą komentarze, chęć sprawdzania ilości odbiorców, a zaraz potem scrollowanie innych treści. Jak znaleźć równowagę w internecie? Na to pytanie mam nadzieję, że uda mi się odpowiedzieć w najbliższych postach.
Czas przed ekranem u najmłodszych
Ostatnio brałam udział w świetnym szkoleniu dot. wspierania młodzieży i to, co mnie najbardziej martwi to:
- bardzo krótki czas, w którym dzieci są zdolne do skoncentrowania się
- czytanie obraźliwych treści w internecie, które wpływa na ich postawę w świecie realnym
- brak rozwijania jakichkolwiek zainteresowań ("Instagram makes me happy" - takie zdanie usłyszałam w czwartej klasie..."
- "rozregulowanie", niechęć do kontaktów z rówieśnikami w realnym życiu (lepiej ze sobą pisać, niż rozmawiać twarzą w twarz)
Intensywnie zastanawiam się nad jakimiś zajęciami/warsztatami/czymkolwiek, co pomoże dzieciom i młodzieży odnaleźć równowagę w internetowym świecie, uchronić ich przed "brain fog" i poznać się bliżej... Może macie jakieś pomysły? Myślałam o zajęciach z edukacją nieformalną lub warsztatach filmowych związanych z tym tematem, ale z chęcią wezmę więcej pod uwagę. :)
Na pewno chciałabym uświadomić innych, że:
- świetnie jest mieć swoje własne hobby
- 6 godzin dziennie przed ekranem nie jest normą
- relacje w realnym świecie są wiele warte
- jest dużo sposobów, aby ograniczyć korzystanie z telefonu
- i wiele więcej...
Jakie macie przemyślenia po tym wpisie? Podzielcie się w komentarzu.